இவளுக்கு சுன்னியில கண்டம் – 10

Tamil Kamakathikal – இவளுக்கு சுன்னியில கண்டம் – 10

View all stories in series

Tamil Kamakathaikal – அம்மா வந்த போது மணி ஐந்தரையைத் தொட்டிருந்தது. திவ்யா நாலு மணிக்கே போய்விட்டாள்.அம்மாவைக் கண்டதும் ஓடிப்போய் தோளில் சாய்ந்து கொண்டேன். அம்மா வின் அண்மையும், மாலை நேரத்து அவள் வாசனையும் எனக்கு ஆறுதலாயி ருந்தது.
“எக்காரணம் கொண்டும் எதையும் அம்மாட்ட சொல்லிறாதடி.. விஷயம் நமக் குள்ளயே இருக்கட்டும்..” – திவ்யாவின் வார்த்தைகள் என் மனதில் ஒலித்துக் கொண்டேயிருந்தது.
அம்மாவும் என்னை இடுப்பை அணைத்துக் கொண்டாள்.

” என்னடி பொண்ணுக்குட்டி மத்தியானம் சாப்ட்டியா.. ரெஸ்ட் பண்ணியா?” என்றபடி கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.
பொதுவாக அம்மாவை இப்படி அணைத்துக் கொண்டதும், முத்தமிட்டுக் கொண்டதுமில்லை. அவள் ஆபீஸ் விட்டு வரவும், நான் ஸ்கூல் விட்டு வர வும் அப்புறம் படிப்பு, சமையல், சாப்பாடு என்று நேரம் சரியாயிருக்கும். எனக்குள்ளும் பெண்மை தளிர்த்துக் கொண்டிருந்ததால் ஒருவிதச் சங்கடத்து டனே அம்மாவை இதுவரை எதிர்கொண்டிருக்கிறேன்.

இப்போது எல்லாம் வெளிச்சமாகி, திவ்யாவின் புண்ணியத்தால் அம்மா என் னைப் புரிந்து கொண்டு பெண்ணாக ஏற்றுக் கொண்டதினாலும், பெண் என்ப தால் வித்தியாசமில்லாமல் பழகவும், விசேஷித்த அக்கறை காட்டவும் ஆரம் பித்திருந்தாள். அதினால் முத்தங்கள் அணைப்புக்கள் எல்லாம் சகஜமாக கிடைக்கிறது.
” பத்மாக்குட்டி..கொஞ்சம் சீக்கிரம் கிளம்பு..வெளில போகலாம்..”
” எதும் துணி வாங்கணுமாம்மா?” என்றேன் பயத்துடன்.
” இல்லைடி.. இன்னிக்கு கோயில் குருக்களைப் பார்த்துட்டு வந்திறலாம். சாயங்காலம் வர்றதா சொல்லிருக்கேன்.”
” எதுக்கம்மா குருக்கள்..”

” ஒனக்கு மஞ்சத் தண்ணி ஊத்தி தோஷம் கழிச்சிட்டு, இனிப் பொண்ணா மாத்திறணுமில்ல.. அதுக்கு நல்ல நாள், நல்ல நேரம் குறிக்கணும். இதுக்கு எதும் விசேஷ பரிகாரம், பூஜை செய்யணுமான்னு கேட்கணும்..”
” அதெல்லாம் செய்யணுமாம்மா?” என்றேன்.
” எதும் சாமிக்குத்தம் ஆயிறக் கூடாதுடி.. மகளே.. சீக்கிரம் கிளம்பு..”
இது ஊரெல்லாம் தம்பட்டம் அடிக்கிற விஷயமா? எதுக்கு குருக்கள் அது இது என்று நினைத்தாலும் அம்மா சொன்னதைத் தட்ட முடியவில்லை. எங்கள் பிராமணர் குடும்பங்களில் எதுவானாலும் நேரம், காலம், பூஜை புனஸ்காரங் களின் அடிப்படையில்தான் செய்வது வழக்கம். அதுக்காக இதையெல்லாமா கோயிலில் போய்ச் சொல்வது என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

குருக்களின் வீடு அக்கிரஹாரத்தின் வடக்கு மூலையில் இருக்கிறது. கம்பிகள் போட்ட முகப்பு. வாசல் முகப்புச் சுவரில் கோயிலில் மாதிரியே காவியும் வெள்ளையும் பட்டை பட்டையாக அடித்திருக்கும். முன்புறம் இரண்டாகப் பிரிந்த திண்ணைகள். நடுவில் பாதை, அப்புறம்தான் வீட்டின் முன்புறக் கதவு ஆரம்பிக்கிறது. கதவின் இரு பக்கங்களிலும் மாடக்குழிகள் வைத்திருக்கும். அதில் எண்ணை பிசுக்கும், விளக்கு வைத்த கரி அடையாளங்களும் இருக்கும்.

ராஜாராமய்யருக்கு நாலும் பெண் பிள்ளைகள். அவர் ஆத்துக்காரிக்கு கனத்த சரீரம், சாமிக்கு அப்பறம் மாமிக்கு சினிமாதான் உயிர். வீட்டின் முன்புறத்து திண்ணையில் மாமியின் சிநேகிதிகளுடன் காலை நேரத்து வேலைகள் ஒழிந்த பிறகும், மதிய சாப்பாட்டு வேளைக்குப் பிறகும் சினிமாக் கமிட்டி மீட்டிங் நடக்கும்.
நாங்கள் குருக்களுடைய வீட்டுக்குப் போன சமயம் அவர் திண்ணையில் காற்றாட அமர்ந்து விசிறிக் கொண்டிருந்தார். பாரம்பரிய பிராமணர் குடும்பங் களில் இதெல்லாம் வழக்கம். எவ்வளவுதான் பேன்கள் இருந்தாலும் விசிறி வைத்து வீசிக் கொண்டிருப்பார்கள். அதன் கைப்பிடியில் முதுகு சொறிவார் கள்.
” நமஸ்காரம் ஸ்வாமின்..” என்றாள் அம்மா.

” வாங்கோ.. சாயங்காலம் வர்றதா சொன்னேள்.. அதான் காத்திண்டிருக்கன். இதாரு ஒங்க பிள்ளையாண்டான் தான? ஷேமமாயிருக்கியாடா அம்பி?”
” ஆமா ஸ்வாமி.. மாமி இல்லையா?”
” தளிகை பண்ணிண்டிருக்கா. பொண்ணுங்க நாலும் கிராமத்துல என் அத்திம் பேர் வீட்டு வரைக்கும் போயிருக்குதுகள்.. அவா ஆத்தில விசேஷம். வர நாலைஞ்சு நா ஆகும். இவாளும் கிளம்ப வேண்டியவதான்.. நாளைக்கு போறதா உத்தேசம்..” என்றார். (தளிகை என்றால் சமையல்)
” அதெல்லாம் தட்டில வச்சுக் குடு..” என்றாள் அம்மா. வழியில் குருக்களைப் பார்க்க கொஞ்சம் பழங்கள், மாமிக்கு கொஞ்சம் மல்லிகை, ஸ்வீட் என்று வாங்கிப் போயிருந்தோம்.
நான் பையிலிருந்து எடுத்து உடன் கொண்டு போயிருந்த தட்டில் வைத்து பவ்வியமாக நீட்டினேன்.
” இதெல்லாம் கொண்டு வரணுமா?”

“பெரியவாளைப் பாக்கப் வரச்சே வெறுங்கையாவா வர்றது.. வாங்கிக்கங் கோ”
” ஜபர்ஜஸ்தெல்லாம் பாக்கறச்சே ஏதோ சுப காரியம்னு தோண்றது..” என்றவர் உள்ளே நோக்கி, ” ரேவதி .. சித்த வாடி..ஜமுனாம்மா வந்திருக்கா..” என்றார்.
உள்ளறையிலிருந்து கையை சேலைத் தலைப்பில் துடைத்துக் கொண்டே மாமி வந்தாள். ” வாங்கோ.. வாங்கோ..ஏது இவ்ளோ தூரம்?”
மாமிக்கு உடம்பெல்லாம் சதை. அதிலும் இடுப்பு அகன்று மடிசார் சேலைக் கட்டில் பின்புறம் குண்டி ஒரு அடி நீளத்திற்கு தள்ளிக் கொண்டிருக்கும். என்றாலும் முகம் அழகாயிருக்கும். ஒரு காலத்தில் மிக அழகியாக இருந்தி ருக்க வேண்டும். மல்கோவா மாதிரி கன்னங்கள் மஞ்ச மஞ்சேர் என்றிருக்கும். அய்யங்கார் பெண்களுக்கேயுரிய எண்ணைப் பளபளப்பு முகத்தில் எப்போ தும் தங்கியிருக்கும். இடுப்பில் மடிப்புக்கள் பிதுங்கிக் கொண்டிருந்தது.
” ஒரு காரியமா ஸ்வாமியைப் பாத்துட்டுப் போகலாம்னு..”
” பேஷா..ஏதும் சிரமபரிகாரம் செய்றேளா.. காபி..எதுனா?”

” வர்றச்சே முடிச்சிட்டுத்தான் வந்தோம்..”
” இதாரு.. ஒங்க பிள்ளையாண்டான் தான?”
” நமஸ்கரிச்சிக்கோ..” என்றாள் அம்மா.
நான் வளைந்து கும்பிடு வைத்து,” நமஸ்காரம் மாமி..” என்றேன்.
“ஏன்னா, ரொம்ப நளினமா இருக்கானில்ல.. மாமி, இவனுக்கு டான்ஸ் சொல் லிக் குடுக்க ஏற்பாடு பண்ணினேள்னா பின்னால கமலஹாசனாட்டம் வரு வன்.. பொண்ணாட்டம் க்யூட்டா இருக்கன்..”
” சரி. உள்ளாற போயி தளிகையைக் கவனி..அவா ஏதோ விஷயம் கேட்க வந்தி ருக்கா..” என்றார்.
அவள் உள்ளே போனதும்,” நிக்கறேளே ஒக்காருங்கோ..” என்றார் குருக்கள்.
நாங்கள் எதிர்த்திண்ணையில் அமர்ந்து கொள்ள, அம்மாதான் ஆரம்பித்தாள்.
” எப்படி ஆரம்பிக்கிறதுன்னு தெரியல சாமி..”
” சும்மா சொல்லுங்கோ.. நாங்க ஸ்வாமிக்கு சேவை பண்றவா.. ஸ்வாமி கிட்ட சொல்ற மாதிரி தைரியமா சொல்லலாம்..”
” இல்லை. எங்க குடும்பம் பற்றி ஒங்களுக்கு தெரியாததில்ல.. அவர் போனப் பறம் நான்தான் ஒண்டியாளா வேலைக்குப் போயிண்டு வீட்டையும் பாத்துக் கறேன். இவன் ஒரே பிள்ளை.. இவன்தான் எனக்கு எல்லாம்.. ஒறவுக்காரா யாரோட தயவும், ஒட்டும் இல்லை.”
” தெரிஞ்சது தான.. எதிர்காலம் பத்தி எதும் யோசிச்சிருக்கேளா..”

” அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல ஸ்வாமி.. எத்தனையோ பேர் என்னென்னவோ சொல்லிப் பாத்தா.. நேக்கு அவர் எடத்துல யாரையும் வச்சிப் பாக்க முடியல..” என்றபடி சேலைத் தலைப்பில் வாயைப் புதைத்துக் கொண்டு அழுகையை அடக்க முயன்றாள்.

” அழாதேள்..இப்ப என்ன ஆயிடுத்து?..”
” பகவான் ஏன் சோதிக்கிறான் தெரியல ஸ்வாமி. இவனைப் பாத்தேளா.. மாமி சொன்னாளே நளினம்னு.. அதான் இப்போ பிரச்சனை.. பொண்ணாட்டம் இருக்கான்.. பொண்ணாட்டம் நடக்கிறான்.. பேசறான்..”
” இதுக்கா அழறேள்? அதெல்லாம் காலப் போக்கில சரியாயிரும். அவன் அப்பா இவன் சின்னதா இருக்கச்சே மகள் மகள்னு கொஞ்சினார் இல் லையோ அதான் இவன் ஆழ்மனசுல பதிஞ்சிண்டது..”
” நானும் அப்படித்தான் மொதல்ல நெனைச்சேன் ஸ்வாமி. ஆனா உடம்பெல் லாம் பாத்தா முழுப் பொண்ணாட்டம்தான் மாறிட்டு வர்றது.. ஆம்படையா அடையாளம் கூட அழிஞ்சிண்டே வர்றது.. மார் கூட கட்டிண்டு வர்றது..”
” என்ன சொல்றேள்.. ஹார்மோன் சேஞ்ச் ஆகறதா? பகவானே..”
” அதுக்காக பெத்த பிள்ளைய இல்லைன்னா சொல்ல முடியும். பொண்ணு பொறந்திருந்தா வளத்திருக்க மாட்டனா.. அதான் இவனை பொண்ணாவே வளத்திர்றதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்..”
” பேஷ்..பேஷ்.. உண்மையிலயே நீதான் தாய். இந்தக் காலத்தில எல்லாம் அர்த்தநாரியாப் பிறந்தவாளை வீட்டில வச்சிக்கறதில்ல. மனசாட்சியே இல் லாம பெத்த பிள்ளைன்னு பாக்காம விரட்டியடிச்சிர்றா.. அதுங்க ரோட்டோ ரங்கள்ல கையைத் தட்டி பிச்சை எடுக்குதுங்க.. இது மகாப்பாவம் இல் லையா? பகவானே எத்தனை வாட்டி பொண்ணா அவதாரம் பண்ணிருக்கார்.. யோஜனை பண்ணிப் பாருங்கோ..”
” அதான் ஸ்வாமி.. இவனை ஒரு நல்ல நாளாப் பாத்து தலைக்கு தண்ணி வார்த்து சடங்கு பண்ணிப் பொண்ணா ஸ்வீகரிச்சிண்டிறலாம்னு ஒங்க கிட்ட யோசனை கேட்டுப் போலாம்னு வந்தேன். இதுக்கு எதும் சிறப்பா செய்ய ணமா?” என்றாள்.
” பேஷாப் பண்ணிறலாம். அர்த்தநாரியா இருக்கறவா பகவானுக்கு விசேஷ மானவா.. சமுதாயம் என்ன சொன்னாலும் அவா கடவுளுக்கு பிரியமானவா தான். நீங்க எதும் வித்தியாசமா நெனைச்சு கலங்காதேள். வர்ற வெள்ளிக் கிழமையன்னிக்கு பத்மலோசனித் தாயாருக்கு பட்டில பாவாடை, சட்டை படைச்சு அர்ச்சனை பண்ணிருங்கோ.. பிறகு, இன்னிலயிருந்து எட்டாவது நாள் நிறைஞ்ச நாள். அன்னிக்கு தண்ணி வார்த்திறலாம். மஞ்சள் நிறத்தில பட்டில பாவாடையும், சட்டையும் சொல்லிருங்கோ. காலில வெள்ளில கொலுசு வைக்கணும். முகத்துல மஞ்சள் வைத்துக் குளிப்பாட்டணும். அப் பறம் நிறைஞ்ச அலங்காரத்தோட சாயங்காலத்தில நூற்றியெட்டு வாட்டி ஸ்லோகம் சொல்லி பூஜை பண்ணி பத்மலோசனித் தாயாருக்கு திருமஞ்சனம் சார்த்திறணம்.. நாம் பாத்துக்கறேன் எல்லாம். என் பொண்ணுங்க வந்திறட் டும். அவாளையும் என் ஆத்துக்காரியையும் அழைச்சிக்கலாம்..” என்றார்.

” வர்றவாளுக்கெல்லாம் சின்னதா விருந்து பண்ணிர்றேன். பொண்ணுங்க ளுக்கு பட்டில வஸ்திராபரணம் பண்ணிர்றேன்..” என்றாள்.
” சிரமம் பண்ணிக்காதேள்.. சடங்கு பண்ற வரைக்கும் இவனை எங்கியும் வெளிய அனுப்பாதேள். ஸ்கூல் எதுவும் இப்போ போக வேணாம்.”
” ஆகட்டும் ஸ்வாமின்..”
” அதுவரைக்கும் சாதாரணமான பொண்ணுங்க போடற டிரெஸ் போட்டு விடுங்கோ.. பாவாடை, ரவிக்கை, தாவணின்னு.. சடங்கு வரைக்கும் இப்ப இருக்கற மாடர்ன் உடை எதுவும் வேணாம். ”
” ஆகட்டும் ஸ்வாமின்..”
குருக்கள் என்னை நோக்கி,” நோக்கு சம்மதம்தானே குழந்தே..” என்றார்.
நான் தலையைக் குனிந்து கொண்டு சம்மதம் என்பதாக தலையை அசை த்தேன்.
” பொண்ணா இருக்கறது கொடுப்பினை கேட்டியா.. சடங்காகிற வரைக்கும் வெளில எங்கியும் போக கூடாது. அம்மா ஆபீஸ் போனாலும் நீ கதவை அடைச்சிண்டு உள்ளாறதான் இருக்கணம். பொண்ணுங்க படிதாண்டி சுத்தக் கூடாது..”

” ஆகட்டும் ஸ்வாமி..” என்றேன் மென்மையாக.
” சடங்காகிற வரைக்கும் வெளில எங்கியும் போகப்படாது. ஒன்னிய மாதிரி ஆளுங்களைப் பாத்தா யாருக்கும் சல்லாபிக்கலாம்னு தோணும்..” என்றார்.
எனக்கு சுருக் என்றது. அதைக் காட்டிக் கொள்ளாமல்,” ஆகட்டும் ஸ்வாமி”
” ரொம்ப திவ்யமாயிருக்காய்.. நன்னாயிரு.. பகவான் பாத்துப்பன்..” என்றார்.
அன்றிரவில் அம்மா என் தலையை படிய வாரி, பின் வைத்து, ஹேர்பின்னில் மல்லிகைப்பூவை வைத்துவிட்டாள். நாங்கள் வாங்கியிருந்ததில் பெரும்பா லும் மார்டன் டிரஸாகவே இருந்தாலும் ஒரு செட் பாவாடை, தாவணியும் இருந்தது. அதை அணிவித்து விட்டாள். நெற்றியில் சின்னதாக விபூதித் தீற்றை வைத்து விட்டு, “சடங்கு வரைக்கும் பாவாடை தாவணிதான் கட்டணும்.. கழற்றக் கூடாது..நாலைக்கு வர்றச்சே இன்னும் ரெண்டு செட் வாங்கிண்டு வர்றேன்.”
அம்மாவின் அண்மையில் படுத்துக் கொண்டேன். படுத்ததும் தூங்கிவிட் டாள். விடிவிளக்கின் நீல நிற ஒளியில் அம்மா பளிச் என்று தெரிந்தாள். பொதுவாக அம்மாவை ரொம்பவும் கவனித்துப் பார்த்ததில்லை. இத்தனை அண்மையில் அவள் மூச்சுக்காற்று சங்கமிக்கிற தூரத்தில் அவளைப் பார்ப்ப தற்கு பரவசமாயிருந்தது.
அளவெடுத்துச் செய்தது போல வாளிப்பாக இருந்தாள் அம்மா. கன்னங்கள் மினுமினுவென்று டாலடித்தது. அம்மாவின் வலது கன்னத்தில் இருக்கும் சிறிய தழும்புதான் அவளுக்கு அழகு.. கனத்த மார்பகங்கள் இன்னமும் விண் என்று எடுப்பாக இருந்தது. என்னை மாதிரியே அவளுக்கும் காம்புகள் நீளமாக இருக்க வேண்டும். ஜாக்கெட்டை முட்டிக் கொண்டு நீண்டிருப்பது தெரிந்தது. வயசு நாற்பதை நெருங்குகிறது என்று சொல்வாள். எத்தனை என்று தெரியாது. சின்ன வயசிலேயே கல்யாணம் ஆகிவிட்டதாம். நடுத்தர வயது பிராமணப் பெண்களுக்கேயுரிய மாதிரி பம்மென்று பெருத்திருக்கும் பிருஷ்டங்கள் பார்க்கிற யாரையும் சுண்டியிழுக்கத்தான் செய்யும். மஞ்சள் கிழங்கை உரசி வைத்த மாதிரி அப்படியொரு நிறம்.
அம்மாவின் அழகைப் பார்க்கையிலேயே காலையில் அந்தத் தடியன் சொன்னது ஞாபகத்திற்கு வந்தது.
-இந்த அலிப் புண்டாமகனோட நோத்தாதான் ரொம்ப சூப்பராயிருக்கா.. எனக்கு அவளை ஏற்பாடு பண்ணு.. என்னா கன்னம்.. என்னா மொலை.. என்னா குண்டி..

– இப்ப இவளை ஓளுடா.. எப்படியும் ரெண்டொரு நாள்ல ஏற்பாடு பண்ணிற லாம். அவ நோத்தா ஒரு விதவை.. காய்ஞ்சி போய்த்தான் திரிவா.. நீ நல்லா என்ஜாய் பண்ணலாம்.
ஒருவேளை அவர்களால் என் அம்மாவுக்கு எதும் கெடுதல் வந்து விடுமோ என்று பயமாக இருந்தது. ” பகவானே..அம்மாவுக்கு எதும் ஆயிறக்கூடாது.” என்று வேண்டிக்கொண்டே அவளை இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டு முகத்துடன் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு படுத்தேன். அவளுடைய சூடான மூச்சுக்காற்று என் முகத்தில் மோதி பரவசமாயிருந்தது. தெம்பாகவும் இருந்தது.

நான் அண்ணாச்சிகளை நினைத்து பயந்துகொண்டிருந்தேனேயொழிய, நாளைக்கு அந்தக் குருக்களுடன் சல்லாபிக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதை அப்போது நினைத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை. (தொடரும்)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *